Aangenaam!

Sandro van der Leeuw, geboren in 1990 te Den Bosch. Ik ben opgegroeid in Maren-Kessel, een dorp aan de Maas, op 15 kilometer afstand van Den Bosch.

Ik heb mijn Bachelor ACW behaald in Nijmegen. Daarna heb ik een master Jeugdliteratuur cum laude afgerond aan Tilburg University. Afgelopen jaar behaalde ik mijn propedeuse Docent Beeldende Kunst en Vormgeving op ArtEZ (Arnhem).

Hoe ziet je carrière er tot nu toe uit?

Op het moment ben ik werkzaam als bibliothecaris en programmamaker van de bibliotheek in Cuijk en Gennep. Hiervoor heb ik allerlei baantjes gehad, met als absolute hoogtepunt mijn acteerdebuut in ID, een educatieve voorstelling over (gender)diversiteit van Theater AanZ. Wat schrijven betreft voelt het een beetje alsof mijn carrière nu op het punt van beginnen staat. Hoewel ik als student al columns schreef voor het Nijmeegse studentenblad (ANS) en wetenschappelijke artikelen voor Literatuur Zonder Leeftijd, neem ik mezelf als maker pas sinds enkele jaren echt serieus. Dat begon met mijn deelname in het Das Mag Kamp in 2016 en daarna als student aan de academie, waar ik het fotograferen en tekenen (her)ontdekte. Mijn toelating voor WOLK is het definitieve startpunt. Tijd om vol gas vooruit te gaan en alles waar ik van hou en waar ik goed in ben te combineren, te perfectioneren en het heelal in te knallen.

Op het toneel voelde ik dat wat ik al zolang gemist had: ik ben geboren om te creëren en om op scherp te stellen. Om mijn demonen aan anderen te laten zien, zodat zij er kracht en lering uit kunnen trekken. Dat gevoel stimuleerde me de pen weer op te pakken.”

Wat is het tofste/meest leerzame dat je tot nu toe hebt gedaan?

Dat moet met afstand mijn rol in ID zijn. Ik was nog volop herstellende van mijn tweede burn-out en had geen idee welke kant ik op wilde of op moest om een beter en fijner leven te kunnen leiden. Op het toneel voelde ik dat wat ik al zolang gemist had: ik ben geboren om te creëren en om op scherp te stellen. Om mijn demonen aan anderen te laten zien, zodat zij er kracht en lering uit kunnen trekken. Dat gevoel stimuleerde me de pen weer op te pakken en om eindelijk toelating te doen tot de kunstacademie. Dat gevoel heeft er voor gezorgd dat ik nu onderdeel uit mag, en kan, maken van WOLK.
 

Juliet Gagnon (Watershed) over Sandro:

'Ik vind Sandro’s literaire werk erg authentiek, mede vanwege zijn rauwe en intense teksten en zijn interdisciplinaire benadering. Hij is een goede performer en zoekt continu naar nieuwe formats en mogelijkheden om zijn dynamische teksten te presenteren. Tijdens zijn tijd bij WOLK richt hij zich op de verdere ontwikkeling van zijn autonome, interdisciplinaire onderzoek. Maar ook op meer aardse zaken, zoals de manier waarop hij zijn werkzaamheden als maker het beste kan organiseren.’

 

liefde voorbij

allemaal zijn we lichamen

leeg, en we weten niet beter

onbelangrijk wie je bent

of hoe je geboren werd

in die zin

dat al het geschoren vlees

toch hetzelfde smaakt

en altijd voorhanden is

 


allemaal zijn we lichamen

leeg, en hongerig naar liefde

en we vragen ons af

of het lijkt op ander lekkers

in die zin

dat je enkel verlangt naar dat

wat degenen voor jou

wel mochten proeven

 


allemaal zijn we lichamen

leeg, potjes zonder deksel

al passen er meer op

dan je misschien denkt

in die zin

dat onze eenzaamheid te

verdrijven

geen inhoud behoeft

 


allemaal zijn we lichamen

leeg, en zonder enig houvast

dus slaan we onze armen

maar om je dijen heen

in die zin

dat onze handen elkaar

ook dan

nooit vinden kunnen

 


allemaal zijn we lichamen

leeg, een scherm zonder tekst

als je ons ziet maar niet leest

lopen we geen gevaar

in die zin

dat je ons niet echt kent

en alleen binnendringt om

jezelf verder uit te wissen

 


allemaal zijn we lichamen

leeg, en vol met gaten

man of vrouw of

die nu gevuld willen worden

in die zin

dat we geen connectie leggen

en elkaar slechts raken

door heel diep te gaan

 


allemaal zijn we lichamen

leeg, en klaar om te verdwijnen

eet ons helemaal op

zodat we in je zijn

in die zin

dat we onszelf bijna kennen

als we even vergeten

ons alleen te voelen

 


allemaal zijn we lichamen

leeg, en ooit waren we meer

kwamen we nog buiten

op zoek naar die ene

in die zin

dat ik erin geloofde

pas heel te zijn

als wij samen waren