2007

Wij verkopen zines!

Onze eerste zine getiteld Vlees en Bloed is nu te koop! 

Pay what you want, vanaf €7,50 (inclusief verzenden), en hij landt als vanzelf op je eigen deurmat. Met teksten (verhalen, poëzie, essay en toneel) van Elianne van Elderen, Sandro van der Leeuw, Eline van Wieren, Twan van Bragt en mij. 

Stuur mij (of een van de andere Wolkers) een DM op Instagram.

Aangenaam!

Welkom op dit stukje internet-annex-wolk, a.k.a. mijn profiel. Ik zal uw piloot zijn tijdens de enerverende gelegenheid die u de komende paar minuten krijgt om mij beter te leren kennen. Of misschien wilt u wel uw eigen piloot zijn, in dat geval zal ik mij wat nederiger opstellen als copiloot, of, zo u wil, een glimlachende stewardess met Duits accent.

Laten we beginnen met hoe het allemaal begon. (Nee, niet met een grote knal, vrees ik, maar met een slopende bevalling in een oud ziekenhuis).

Mijn naam is dus Isa Altink en ik werd in 1994 geboren in Geleen, dat is een klein dorpje in Zuid-Limburg, dat - zo wijzen recente archeologische opgravingen uit - ooit de invasie van Caesar en zijn leger heeft meegemaakt. The more you know.

Ik zal niet uitweiden over blokfluitlessen en zwemdiploma’s, maar wat voor nu wél relevant is uit deze jeugd als enig kind in een dorpje waar ik het dialect niet sprak, en het meest spannende dat er te zien was uit mijn slaapkamerraam was als de ene koe de andere een kopstoot gaf, is de liefde voor schrijven.

Ik schreef verhalen, gedichten, hoorspelen en kattendagboeken, en verkondigde omstreeks 2004 in Dagblad de Limburger (na deelname aan het Groot Nederlands Kinderdictee) dat ik vastbesloten was schrijfster te worden. En nu bevinden u en ik ons hier.

()

 

Het mais staat hoog op het veld. Door het open raam het zachte ruisen van de halmen in de bries. Anna blijft even liggen luisteren. Dan slaat ze het dekbed van zich af en gaat naar beneden om koffie te zetten en om Karel te zoeken.

Ze opent het oude koffieblik, de geur walmt prettig sterk op, en ziet de grote handen van haar vader scheppen en afstrijken. Drie, vier, vijf, zes plofjes. Wanneer het apparaat ouderwets begint te pruttelen, loopt ze op blote voeten door de tuin de schuur in, waar het prettig koel is. De geur van hooi en aarde begroeten haar. Aan de nokbalken hangen dezelfde pantykousen vol walnoten – inmiddels wel droog, denkt ze. Over de betonnen vloer liggen zakken potgrond, vuile emmers, schepjes, tuinhandschoenen achteloos neergegooid, gedroogde stengels van het een of ander, papieren zakjes met zaden, een hark. Vreemd, denkt Anna, hoe sommige vormen van chaos exact hetzelfde kunnen blijven.

Ze roept de kat, eerst zachtjes om haar moeder niet wakker te maken, dan nog een keer, harder, en al gauw trippelen voetjes over de houten vloer van de hooizolder. Zomerslank en blond van de zon verschijnt Karel in het trapgat. Nog even behendig klimt hij de houten ladder af; eenmaal onderaan vouwt hij zich langs haar blote benen. In zijn rossige pels wat klitten.

In de tuin snuffelt Karel aan een lavendelstruik, en Anna blijft even staan. De klimop groeit welig, als een vacht, over het huis, en kruipt hier en daar over de kozijnen heen. De gordijnen in de slaapkamer van haar moeder zijn nog gesloten. Ergens kraait een haan. Twee keer, dan niet meer.

Wanneer ze de deur open doet, eerst de achterdeur, dan de deur naar boven, rent Karel meteen langs haar de trap op. Als kind ging Anna soms in haar eentje de logeerkamer binnen, om in de zon op de grond te liggen om te kijken naar de dwarrelende stofjes in het zonlicht.

Nu gaat ook Karel in een kubus van licht op het laminaat liggen en bedelt om gekroeld te worden. Ze kent zijn lievelingsplekjes nog, over zijn voorhoofd, onder zijn kin. Bij zijn buik blijft ze uit de buurt. Karel spint en zijn vacht warmt op in het zonlicht. Al na een paar aanhalingen vallen zijn ogen dicht. Buiten rijdt een auto langs. De stadsjaren verdwijnen tussen haakjes die inklappen. Als het geluid van één klappende hand.

2001

Nootjes? Nee? Glaasje champagne dan?

U kunt onderweg misschien wat last krijgen van uw smaakpapillen, dat komt door de druk op uw oren. Hoe dat werkt weet ik ook niet, maar geen zorgen: u kunt alsnog de catering de schuld geven van de vieze curry, want koken is nou eenmaal niet onze specialiteit. 

Hoe ziet je carrière er tot nu toe uit?

Tijdens mijn studie filosofie en literatuurwetenschap aan het Amsterdam University College begon ik, samen met studiegenoot Maxime Garcia Diaz, een eigen podium voor beginnende schrijvers, dat al gauw buiten de campus begon te puilen – pennydreadful. Hier begon (zonder enige kennis van de literaire scene) het schrijven met een daadwerkelijk publiek, en ook het samenwerken met en aanmoedigen van andere schrijvers.

Fast Forward vijf jaar in onze intercontinentale vlucht, en ik heb meegedaan aan het talentontwikkelingstraject ABCyourself, in een kritiekgroep genaamd ‘de Ninja’s’ gezeten. Ik heb opgetreden op o.a. de Nijmeegse gedichtennacht, een aantal gedichten gepubliceerd (waaronder in de top 100 van de Turing), en zet me in als fictieredacteur bij deFusie voor het publiceren, aanmoedigen en vooruit helpen van andere jonge schrijvers.

uit shampoo geboren

 

zij spreekt met haar vingers een oude taal

in mijn haren, dezelfde vingers

waarmee ze ’s ochtends haar uniform dichtknoopt

 

vingertoppen die ballroomdansen over een

zwarte zee, glad, glinsterend, geurend

naar kokosolie en citrusvrucht

 

ik leun achterover in het warme water, sluimer

gelnagels over een mergelwand, murmelende

afvoerputjes, stadse hymnen uit de kraan

 

hier hangt Monroe aan het kruis en alles

wat onder het wateroppervlak leeft fluistert

haar naam

 

elke spuitbus, elke schaar

een knisperend eerbetoon

voor onze schoonheid

 

is zij gestorven. langs de baren

van de zee staan de meesters met kammen

in hun borstzak, wit licht in hun ogen

 

en zij bedwingt het lichaam dat uit mij lekt

neemt grijnzend aan wat ik uitstrek. begrijpen

is een groot woord, maar verstaan

 

 

Bovenstaand gedicht verscheen dit jaar in de Top 100 van de Gedichtenwedstrijd

Optredens

·       12/9  Tilt Festival - Theater de Nieuwe Vorst, Tilburg

·       9/10  Onbederf'lijk Vers - Café Wunderkammer, Nijmegen

·       2/8   Mensen Zeggen Dingen - Theaterfestival Boulevard, Den Bosch

·       13/7   Dichters in de Prinsentuin - Loofgangen, Prinsentuin, Groningen

·       29/6          Connect @Wijk7 - Wijk7, Amsterdam-Zuidoost

·       31/1          Nijmeegse Gedichtennacht - Brebl, Nijmegen
·       14/12        Finale Borderlines Poetry Slam - Alter Schlachthof, Eupen
·       10/11        Grote Glazen kleine lettertjes – Molli Chaoot, Amsterdam
·       8/11          Borderlines Poetry Slam - De Nieuwe Nor, Heerlen

1459

Ik schreef bovenstaande gedicht voor Notulen van het Onzichtbare en Anne Stalinski maakte hier een prachtige illustratie bij

Anno 2020

Momenteel studeer ik aan de Schrijversvakschool. Ik geniet van alle genres maar wil mij vooral verder gaan toeleggen op het schrijven van toneelteksten en poëzie.

Verder heb ik mij bezig gehouden met het maken van een audio-installatie voor op Tilt Festival, helaas kon dat vanwege corona vooralsnog niet doorgaan, maar als het goed is krijgt dit na de lockdown een vervolg.

Verder heb ik voor de podcast Het Verblijf een verhaal van Bart Moeyaert opgenomen, dat is hier te beluisteren.

 

Beste opvliegenden, bedankt dat u vloog met Isa Airlines. Ik zet nu een vlotte daling in (houd uw kotszakjes gereed) waarna ik u veilig zal afzetten op uw terminal. Er mag geklapt worden.

Bijke Aarts (Tilt) over Isa:

“Isa is een bijzonder talent en we zijn blij dat we haar binnen WOLK kunnen begeleiden naar een volgende stap in haar carrière. Met haar schrijfstijl en inhoud is ze al erg ver, maar het verdient nog verfijning. Ze heeft de aanbieding van een uitgeverij om een roman te schrijven afgeslagen omdat het voor haar gevoel te vroeg was om te debuteren. Dat zegt iets over hoe bewust ze met haar werk bezig is. Ze is misschien wel de meest typische schrijver van de groep en een ruw talent dat met de juiste begeleiding erg ver gaat komen.”