Ontmoet Lola Safari Inversie #5

Hoe zou je je praktijk willen omschrijven en welk medium gebruik je graag?

Het laatste jaar maak ik vooral grote textiele werken zoals kleurige getufte wandtapijten. Voorheen deed ik van alles: schilderen, sculptuur, fotografie en film waarin ik ben afgestudeerd. Als je me deze vraag een jaar of twee geleden zou hebben gesteld had ik mezelf een hybride kunstenaar genoemd, nu niet meer. Mijn thema is altijd relaties en de spanning die daarbij altijd een rol speelt. Ik vergeet nog de analoge fotografie te benoemen, dat zijn de polaroidfoto’s die ik maakte. Die spelen nog steeds een rol want daarmee begint altijd een nieuw werk.

Was er een speciaal moment dat je inspireerde om kunstenaar te worden?

Het is of het altijd al zo is geweest. Bij ons thuis was er veel aandacht voor kunst omdat mijn moeder, mijn opa en mijn tante kunstenaars waren. Ik groeide op tussen de tubes verf, penselen en natte schilderdoeken. Toen ik klein was had mijn opa een restaurant waar mijn ouders ook werkten; ik was daar altijd aan het tekenen. Later toen mijn tante tentoonstellingen had in het Bonnefanten en Museum Het Domein waren dat voor mij belangrijke momenten. Ik was toen 9 of 10 jaar, en vond het een hele leuke wereld. Mooie dingen zien, daar werd ik enthousiast van, maar ook leuke mensen ontmoeten.
Tekenen bleef ik doen totdat ik naar de academie ging. Daar werd ik eerst richting illustratie geduwd, en liet het daarom vallen en ben ik heel veel andere dingen gaan doen. Maar ook bij het schilderen kreeg ik kritiek zoals te figuratief; mijn stijl lag niet goed bij de docent. Nu de academie verleden tijd is kan ik de schilderkunst opnieuw ontdekken.

Wat is er in jouw praktijk iets wat je liever niet wil doen?

Dat zijn een aantal dingen. Een daarvan maakt officieel geen deel uit van het vak en dat is mijn bijbaan. Die is nodig, maar het is zwaar en afleidend om dat te combineren. Schrijven is ook niet iets wat ik graag doe en moeilijk vind. En afwijzingen zijn helemaal niet fijn. Het is al heel veel werk om in te sturen voor Open Calls, en de kans dat je het haalt is niet heel groot. Mijn slagingspercentage is lager dan ik wens, daarom heb ik me tot doel gesteld om dit jaar een maximum aantal afwijzingen te behalen. Door het om te draaien kan het alleen maar meevallen.
Soms weerhoudt het me wel om in te dienen als ik me vooraf al afvraag of het passend is binnen de verwachtingen van de Call. Dat probeer ik ook wat minder kritisch te benaderen, een commissie is tenslotte bedoeld om zelf de selectie te maken. En het is logisch dat als ik mijn werk wil tonen ik mezelf moet laten zien. Ik heb toevallig net op de Open Call van de Parkstad Limburg prijs gereageerd. Dat is een prijs, met een tentoonstelling en publicatie speciaal voor kunstenaars die een band hebben met Limburg.

Onlangs deed je mee aan Unfair, kan je daar iets meer over vertellen?

Ik heb al eerder meegedaan, dat was in 2023 met een stand. Ik stond toen dagenlang op de beurs, echt heel leuk. Het is fantastisch om de hele dag over je werk te kunnen praten met allerlei mensen die je niet kent. Ik kreeg hier echt de smaak te pakken voor beurzen, en heb toen ook bijna al mijn werk verkocht. Vanwege die eerdere deelname mocht ik nu een idee pitchen voor de Unfair museumshop. Ik dacht dat het vast goed werkt als je iets in oplage hebt dat langere tijd te zien is. Ik heb sjaals van 100 procent zijde laten maken met een tekening van mij. Dat waren veel kosten waar ik financieel helaas niet helemaal mee uit ben gekomen. Maar wel goed dat mijn werk op deze manier maandenlang te zien is geweest.

Wat hoop je ooit eens te bereiken?

Mijn uiteindelijke droom is dat het mogelijk is om al mijn tijd in het kunstenaarschap te investeren. En dan denk ik aan exposities en een solo, hopelijk over niet al te lange tijd. Ik zou ook meer internationaal willen werken.
Als je zou vragen waar: overal waar de kleuren mij roepen, de wind zacht zucht en de relaties intiem zijn.

Mentor Marie-Louise Wasiela over Lola

Mijn eerste indruk van Lola is dat ze een slimme en veelzijdige jonge kunstenaar is. Ze is ook een harde werker die niet bang is om nieuwe dingen uit te proberen. Qua maakproces komt onze werkwijze niet overeen, maar ik herken in haar de nieuwsgierigheid en de onderzoekende houding die een goede kunstenaar nodig heeft.
Als mentor probeer ik haar te steunen bij de praktische kant van het kunstenaarschap en denk ook artistiek mee. Tijdens Inversie ben ik voor haar een extra klankbord en deel mijn eigen ervaring door bijvoorbeeld mee te lezen bij aanvragen en haar te stimuleren om nieuwe wegen te ontdekken.

Tekst: Esther van Rosmalen
Beeld: Marcel de Buck