Ontmoet Bo Emmens Inversie #6

Hoe zou je je praktijk willen omschrijven en welk thema komt terug in je werk?

Ik introduceer mezelf als landschapstekenaar omdat dit wel het beste omschrijft wat ik doe, en dat is voor 90% bezig zijn met het landschap. Ik ben het liefst buiten in de stad om daar te tekenen. Ik ben vooral geïnteresseerd in hedendaagse uitzichten: wat is het landschap van nu? Ik zoek eerlijkheid. Ik verbloem niets en laat niets weg. Ik ga op zoek naar schurende plekken zoals een bouwplaats, of verkeersborden in het straatbeeld;  prominente elementen die niet als waardevol worden gezien. 

Ik werk graag met oliepastel omdat de kleuren intens zijn, wat warme beelden oplevert die een contrast vormen met de vaak grauwe plekken die ik als onderwerp kies. Dat ze zo mooier, zelfs romantisch, worden vind ik interessant. Ik ben een optimist die graag mensen beter wil laten kijken. Als ik bijvoorbeeld een parkeerplaats teken - bij uitstek een plek die heel belangrijk is, maar niet is ingericht op esthetiek - dan is dat niet om hun mening te sturen, maar mijn manier om kritiek te uitten op onze omgang met het landschap.

Was er een speciaal moment dat je wist dat je kunstenaar wilde worden?

Mijn ouders hebben beiden op kunstacademie St. Joost te Breda gezeten, waar ze elkaar hebben ontmoet. Het zit dus diep in mij. Als puber wilde ik naar de Technische Universiteit in Delft of Eindhoven. Van mijn ouders had ik meegekregen dat de kunst heel verrijkend is, maar ook een lastig bestaan, dus ze hebben mij wel gewezen op andere opties voor meer bestaanszekerheid. Toen ik ging kijken op St. Joost tijdens een open dag wist ik gelijk dat ik dit wilde; iets doen waar ik heel blij van wordt. Ik heb mijn hele leven getekend; schriften vol tot irritatie van mijn docenten. Ik had moeite me te concentreren, en zat aan een tafel bij het raam waar ik naar buiten kon kijken - wat ik zoveel mogelijk deed. Wat op de basisschool een probleem was, dat is nu mijn baan en daarvoor ben ik iedere dag dankbaar.

Wat is er in jouw praktijk iets wat je zoveel mogelijk uitstelt?

Dat zijn dingen die ik moeilijk vind.  Of eigenlijk de deceptie dat ik een jaar na mijn afstuderen erachter kwam dat je als kunstenaar ook gewoon ondernemer bent. Er is alleen nul begeleiding geweest op dat soort ondernemerschap, en dat is frustrerend. Maar aan de andere kant is het minder moeilijk dan het lijkt; er zit ook een uitdaging in. Natuurlijk is het vervelend als je een dag achter je laptop zit om alleen maar mails te schrijven. Daarop volgen er ook weer momenten dat de inspanning zich uitbetaald in exposities en projecten. 

En wat doe je het liefste, als je mag kiezen en nergens rekening mee hoeft te houden. Waar kunnen we je aantreffen?

Dan zie je mij op straat zitten al tekenend. Ik heb eerder Mondriaan start aangevraagd, al een jaar na mijn afstuderen, maar dat kreeg ik niet en dat had deels ermee te maken dat mijn voorstel niet paste in deze regeling. Wat ik wilde was naar iedere gemeente in Nederland reizen om daar te tekenen. Dat was wel een beetje rigide, maar de reden om dat te doen was dat het voor mij goed zou zijn om mezelf te dwingen om mijn grenzen te verleggen. Binnen de kunstwereld, maar ook daarbuiten, door een evenredig netwerk op te bouwen van mensen en meningen. Als je op mijn website kijkt is ook het eerste wat je ziet een kaart met een topografische weergave van Nederland. Daar kun je herleiden in welke plaatsen en gebieden ik mijn werk heb gemaakt. Het is mijn verlangen om die kaart in zijn geheel in te vullen, misschien wel een levensvervulling.

Waar ben je op dit moment mee bezig?

Iets heel leuks dat mijn agenda is binnengerold. Lang verhaal kort. Citymarketing Tilburg had mij benaderd had om iets te vertellen over Tilburg en wat er mooi aan is. Omdat ik nu graag meer lokaal wil werken dacht ik dat zij wel een interessante partner zouden zijn. Daar reageerden ze super enthousiast op, en dat resulteerde in een serie van ansichtkaarten gebaseerd op mijn tekeningen. Ik heb iets met ansichten, vooral oude stadsbeelden gebruik ik als inspiratiebron. Het is saai en tegelijkertijd ook heel mooi. Ik ben dus nu op zoek naar straatbeelden, niet de klassieke stadsgezichten, maar de rare plekken die een stad interessant maken. Citymarketing heeft bij het station ook een Brandstore, daar worden de kaarten verkocht en er is een kleine tentoonstelling met mijn tekeningen die op 12 oktober opende. Het is onderdeel van ‘Kunstscene’ dat start op 7 en 8 november waarvan zij het startpunt zijn.

Mentor Penelope Cain over Bo

Bo schildert snel, maar denkt diep na. Hij voelt zich aangetrokken tot onesthetische plekken en locaties waar spanning heerst tussen de natuur en het door de mens gemaakte. Onze gesprekken gaan over wat op waarden gebaseerde begrippen als ‘esthetiek’ en de Europese geschiedenis van het landschap betekenen. Vooral voor plekken zoals de rand van een afvalstortplaats op het platteland of een rij hoogspanningsmasten die zich uitstrekken over vlakke velden. We stellen ons voor hoe meeuwen die op een stortplaats foerageren deze plek waarderen, in tegenstelling tot de mens. 

Plekken waar mensen zelden naar kijken trekken hem aan. In zekere zin ziet hij zijn tekeningen als een manier om te eren wat anders over het hoofd wordt gezien. Hij zei: ‘Soms heb ik het gevoel wanneer ik het landschap teken ook ieder moment van het er zijn tussen het papier en pastelkrijt blijft hangen.’